bukaloo.

przedprzeprowadzkowo i przedsesyjnie.

2011-01-25T00:35:00.002+01:00

Pierwszy raz w życiu uczę się do czegoś wieczorami i nocami. Jakoś nigdy mi to w późniejszych godzinach nie szło, a tu proszę!

W sobotę przeprowadzka, znowuż jedyneczka. Patrząc na moje ostatnie powroty samotniczości, chęci nieustannego roztrząsania myśli galopujących oraz niesamowitej wręcz jak na mnie aktywności filmożerczej (i przy tym mojej awersji do słuchawek) - dobrze się stanie.

Od dni paru po głowie chodziła mi jedna piosenka i dziś dopiero zdałam sobie sprawę jaka to była. Dzienna dawka epickiego patosu została zaaplikowana! I tu pozdrowienia ślę deeserenowi, bo to on mi to pokazał.

why don't you knock it off with them negative waves?

2011-01-13T21:32:00.007+01:00

Choróbsko rozłożyło, więc siedzę w domu i nadrabiam zaległości filmowe. Tak więc Twin Peaks niedługo się obejrzy (a kilogramów przybędzie, bo tam ciągle jedzą te okropne pączki!). W międzyczasie wzięło mnie na 'Złoto dla zuchwałych'. Film pamiętany z dzieciństwa, rodziciele oglądali często, a ja wraz z nim. Jednak dziecięciem będąc, nudził mnie niesamowicie, więc pamiętałam tylko fragmenty. A że wkręciło mi się 'Burning bridges', więc postanowiłam film obejrzeć. No i wpadłam, gdyż spodobał mi się niezmiernie, a już szczególnie Donald Sutherland w roli Oddballa:

Edit: W ogóle, Czesława Karolińska, nie uważasz, że poza jest taka typu 'nie ogarniam'? Może kazali mu pozbierać wszystkie zabawki zamiast tylko czerwonych klocków?

Od czasu, kiedy zaczęłam zachwycać się Davidem Bowie (pozdrawiam tutaj panią Karolińską, która to biedna musiała mnie wtedy znosić) myślałam, że to będzie ostatni przejaw fangirlingu w jakiejkolwiek postaci w moim życiu. I myliłam się, gdyż szykują mi się kolejne filmy z panem Sutherlandem do obejrzenia...

10.32

2010-11-02T11:06:00.000+01:00

Dwójka z przodu. I jakoś tak bez zmiany większej.

miło.

2010-10-25T22:04:00.002+02:00

Miło jest przyzwyczaić się do mieszkania z kimś w pokoju dwuosobowym na tyle, że nudno jest siedzieć samemu, wśród bezgaźnikowości.
Miło jest również przyzwyczaić się do tak nagle porzuconych całkowicie Czyichś włosów twarzowych, a nawet uważać ową zmianę (po odrośnięciu jakimś oczywiście) za ładną.
Miło jest w końcu skupić się na czymś kreatywniejszym od gapienia się w monitor.
Miło jest także siedzieć sobie z takim dawno niewidzianym Czechem, gadać sobie ot tak i nawet nie zauważyć upływu czasu.
Miło jest również posiadać na własność Bartoka! Którego to zdjęcia wkrótce.
W ogóle, jakoś tak miło jest, mimo tego zimna na zewnątrz.
Z tego wszystkiego chyba nawet w środę udam się na wykład o 18.45.

poznańskie pokoju poszukiwania.

2010-08-18T13:23:00.001+02:00

Miło znów być tutaj. Jak wjeżdżałam pociągiem na Główny, to mi się micha cieszyła tak, że inni dziwnie na mnie patrzyli.
No i ten, pokoju szukam. Szczegóły tutaj. Gdyby ktoś coś wiedział, pomóc mógł, to ten, dziękuję :)

kot.

2010-08-05T21:09:00.002+02:00

z dialogów Naszych różnych:
a1: eeej, zobacz tego kota! jakie on ma wielkie oczy!
a2: jakby na tabsach był.
a1: tyyy, ogarnij to, kot na tabsach!
a2: pewnie śmiesznie musi chodzić. cat on drugs.

ha ha ha ha.

Ten kot generalnie wyglądał, jakby się naćpał. Naprawdę.

nic.

2010-07-27T13:42:00.003+02:00

Tak, dokładnie tak. Chce mi się nic. Dlatego zapewne tak długo mnie tu nie było. I w sumie dalej napiszę chyba nic. Bo nie wiem co. Czyli nic, proste.

Ah. No i trzeba mieć moje szczęście, żeby przy farbowaniu włosów farbą koloru blond wyszedł prawie czarny. Brawo.

różności.

2010-06-29T16:05:00.002+02:00

Tyle było do opisania, że nie wiedziałam aż co napisać mam. Na wrzesień jedna tylko poprawka (Komuś tam na górze dziękuję za jakieś 6 dobrze strzelonych/wydedukowanych odpowiedzi z wczorajszego egzaminu, dzięki to którym zdałam i to jak!), więc bilans wypada w miarę dobrze.

Strata przyjaciela jest bolesna, tym bardziej, jeśli nawet nie można się z nim pożegnać. Jak sobie pomyślę, że tej mojej wielkiej, puchatej, trochę śmierdzącej, ale jakże uroczej kulki już nie przytulę nigdy w życiu, to mi się łzy w oczach pojawiają. Jedyne, co sprawia mi radość to to, że będzie miał dużo miejsca do hasania...

Głupota i niedojrzałość niektórych ludzi mnie po prostu przerasta. Nie rozumiem i nigdy nie zrozumiem różnych zachowań. W głowie mi się to po prostu nie mieści...

Dzisiejsze wyjście relaksującym było bardzo. Jednak piwo w połączeniu z upałem równa się tak wielkiej zmule, że pakowanie się zaczeka, najpierw muszę pospać T.T

Miłych wakacji!

Sobota <3

raise it up.

2010-06-13T14:52:00.003+02:00

W ramach odprężenia przed procesami. Ta piosenka, ten teledysk, zawsze przypominają mi zeszłoroczne wakacje. Który dotychczas były chyba moimi najlepszymi. I już sama nie wiem, czy tę piosenkę i ten teledysk lubię za muzykę, za słowa, za alicjowo-szekspirowsko-schizofreniczną otoczkę, czy za to przypomnienie wakacji właśnie. Może za wszystko na raz?

:*

pfh.

2010-06-09T18:34:00.004+02:00

Ogólnie rzecz biorąc, miło jest dowiedzieć się, że co najmniej dwie odpowiedzi na zaliczeniu poprawiło się z poprawnej na złą. W ciągu 5 minut od zakończenia. Staje się to jeszcze milsze, jeśli akurat tych dwóch poprawnych odpowiedzi brakowało do zaliczenia. Hurra dla mojej inteligencji. Hurra dla mojego 'już nigdy nie będę poprawiać odpowiedzi przed końcem, bo zawsze źle na tym wychodzę'. Hurra.

ulgowo.

2010-06-04T18:58:00.003+02:00

Procesy poznawcze są gupie. Tak myślałam od początku, jednak im więcej teraz czytam (z musu, z musu, samo się nie zaliczy...), tym bardziej się przekonuję o głupiości owych. Często oczywiste oczywistości w naukowy bełkot przybrane.

Wczorajszy dzień pięknym i udanym się zapowiadał. Zdana logika, maksior z TI, wyspanie się, ogólny chillout. Jednak nawet przez myśl by mi nie przeszło, że mógłby być udanym jeszcze bardziej.
Przyłączam się do ogólnej postspotkaniowej euforii. Generalnie rzecz ujmując, to mi się to w mojej główczynie nie mieści, Karolina Czeska. I chyba nigdy, przenigdy tego nie zrobi. Z przejęcia tamtego nieopatrznie nazwałam Cię tylko Karoliną, taką zwykłą, zwyklutką. Wierzaj, że mnie to bardziej zadziwiło niż Ciebie.
Miłomi, iż mogłam część smutków i żali na Cię przelać, pomocnym mi to wielce było i jest. Ulga jaką teraz odczuwam jest niewymownie wielka.
Miłomi również, iż zostałam obdarzona pewną dozą zaufania. Naprawdę, miłomi, chociaż może nie było tego widać wczoraj. Zrobiłaś mi tym dobrze. Nawet lepiej niż wysłuchaniem i zrozumieniem moich smutko-żali.

Jedyny niedosyt to fakt, iż nie mogę sobie przypomnieć źródła Witkacowego cytatu. Im bardziej mój mózg myśli nad owym faktem, tym mniej potrafi wymyślić.

dzień sukienki.

2010-06-02T01:00:00.003+02:00

Był i się zmył. Mało kto pamiętał :( Od nas to chyba tylko ja i Gaźnikowa. Pfh.
Cieszy mnie niezmiernie, że dla Miszy znalazł się hotel. Oddala to wizję jego oddania. Albo może i ją anuluje. Serce by mi pękło, gdyby oddali go przed moim powrotem do domu, bez możliwości pożegnania się z nim. Na samą myśl chce mi się płakać.

Pomyśleć, że niedawno taki mały guzdrała z niego był...

Wymarzyłam sobie czerwone kaloszki. Jutro się wybiorę na poszukiwania, z okazji braku wykładu z meto.

Oglądając zdjęcia, jakiś taki melancholijny nastrój mnie ogarnął... Chcę już chyba wakacje. Brakuje mi dłuższego pobytu w domu, brakuje mi spacerów, tych z Tobą, tych z Miszą, tych z Wami.

Do drzewa i z powrotem.

be, be, be, kopytka niosą mnie.

2010-05-29T11:44:00.003+02:00

No to ten. Byłam u fryzjera. I mam trwałą. Wszystko byłoby świetnie, gdyby mi tylko trochę włosów z łba nie opitoliła. Miała być lekka trwała, z lekkimi falami, ale wyszedł baranek.

W sumie niby pasuje, bo niby Agnieszka to inaczej 'czysta i niewinna jak baranek'. Ta.

rzeczowisko.

2010-05-27T19:09:00.003+02:00

Jakiś czas temu powstało, jednak nie było czasu/weny na jakiekolwiek wpisy. Przedstawiam rzeczowisko. Totalny misz-masz 'twórczości' mojej i Artura. Od szycia po gotowanie. No. Zapraszam.

poturniejowo.

2010-05-24T17:15:00.002+02:00

Było przemega :) Pomimo mrówek w namiocie (swoją drogą lepsze od naszego rządu, w parę godzin porobił sobie od cholery autostrad i dróg szybkiego ruchu na naszych materacach...), zimnych nocy i cholernej porannej rosy.
Z jednej strony dojazd do Borkowa kłopotliwy (o ile nie mieszka się blisko i nie dysponuje się samochodem i tatą :D), z drugiej spokój związany z brakiem turystów.
No i tyle. Pisać można by było dłuuugo ale jakoś się nie chce.

misz-masz.

2010-05-19T00:00:00.003+02:00

W sumie to mam tyle do powiedzenia, że aż nie chce mi się pisać. Ta pogoda nastraja mnie źle. Deszcz da się znieść (o ile w końcu zainwestuję w kaloszki...), jednak wiatr sprawiający, że parasolka zdaje się na nic jest kompletnie nie na miejscu, powinien sobie pójść i się wywstydzić. Połowa maja, a gdyby nie zielone liście na drzewach, to powiedziałabym, że jest szaro-bury koniec października. Który sprawia, że chce mi się nic. Teraz też chce mi się nic. Tylko że do roboty trochę jest... Na szczęście najgorsze za mną, zostało mi tylko wykończenie. Czego - wkrótce, nie tu, gdzie indziej ;)

Kolor zielony zaczyna być powoli jednym z moich ulubionych. A kiedyś tak strasznie go nie lubiłam.

I planuję zmianę całkowitą wyglądu tego oto bloga. Ale o tym to ja jeszcze muszę pomyśleć oraz znaleźć czas i chęci na wprowadzenie planu w życie.

A po weekendzie jest mi, dla odmiany od nastroju pogodowego, mega dobrze. Co z tego, że znowu się niebosko obżarłam, choć nie powinnam (jeśli do tematu obżerania schodzimy, to dziękuję i niedziękuję zarazem Pchle za pysznego torciacha i mega sałatkę. Kocham Cię za to i nienawidzę jednocześnie!), co z tego, że miałam tyle zrobić, a nie zrobiłam.

Lubię sobie z Tobą czasem pomilczeć.

Lubię to bardzo. Nie jest to krępująca cisza, ale taka cisza, w której słowa są zupełnie niepotrzebne. Bo i tak się dogadujemy, i tak czytamy sobie w myślach, i tak jest nam dobrze. Po co paplać bez sensu o niczym (takie paplanie oczywiście jest przyjemne straszliwie, jednak co za dużo to niezdrowo!), jak można sobie w spokoju pomilczeć, trzymając za rękę tego Kogoś? Że aż zarzucę już nieco sztampowym, do bólu wykorzystywanym, trochę ckliwym, jednak nadal pięknym tekstem:

All I ever wanted
All I ever needed
Is here in my arms
Words are very unnecessary
They can only do harm

Sam'Otnosc

2010-05-11T16:05:00.003+02:00

-Sam, czemu jesteś sam?
-Ale ja nie jestem sam, ja samotność Sama mam.

A ja mam swoją. I dobrze mi z nią jest niezmiernie.

Po burzliwym pierwszym semestrze, pełnym nowych ludzi, nowych miejsc, nowych wrażeń, pełnym wszystkiego, kiedy wchodzi się w nowe środowisko i nie zawsze wie, jak się zachować. Pełnym tej nowości, jaką nie jest ciągłe przebywanie z samą sobą, jaką jest ciągłe przebywanie z ludźmi. Pełnym tego nowego, że nie muszę liczyć tylko i wyłącznie na siebie i Kogoś, kto owszem, zawsze mi pomoże (choćby nie wiem co!) ale niestety jest na razie daleko... Że wokół mnie są ludzie, którym mogę chociaż częściowo zaufać i zwrócić się z prośbą o pomoc. Pełnym nieprzyzwyczajenia do owych nowości. Zapragnęłam znów pobyć sama. Bo, jak się okazuje, zauważam, że coś okropnie, strasznie lubię dopiero wtedy, kiedy mi tego zabraknie przez dłuższy czas. Bo kiedy coś jest ciągle, zawsze, to nikt tego nie widzi i nie przywiązuje do tego uwagi.

W moim przypadku tak jest przykładowo z historią. Dopóki nie poszłam na studia, które nie zawierają w sobie choćby pierwiastka historii - nie wiedziałam, jak ważną częścią mojego życia ona jest.

I to samo z samotnością. Samotnością, którą lubię i której potrzebuję. Która jest moją małą codziennością. Lubię sama jeździć tramwajem, sama chodzić na zakupy, sama robić coś tam. Przez tyle lat byłam do tego tak przyzwyczajona, że ciężko mi to zmienić... I to, że tak 'nagle' powróciłam do tych moich nawyków nie musi oznaczać, że coś zmieniło się w moim postrzeganiu i ocenie ludzi dookoła. To się nie zmieniło nic a nic. Nie mówiąc o tym, że czasem wybieram ją, bo mi zwyczajnie głupio tak po prostu wprosić się do kogoś. Bez jakiegoś konkretnej przyczyny. Bo nie chcę przeszkadzać. Bo moje chrzanione trybiki, moja chrzaniona nieśmiałość (którą zawsze i nieskutecznie próbowałam zamaskować, wyrzucić z siebie) mi na coś takiego nie pozwalają.

O jaaaaa pizgam, jaka ja jestem głupia, że dopiero po paru miesiącach to wszystko mi się w moim małym, głupim móżdżku ułożyło. A wystarczyło włączyć muzykę, której się słuchało kiedyś.
Głupia ja, głupia po stokroć.

A jutro szn <3.

dobrzemi.

2010-05-08T22:17:00.002+02:00

Od dawna nigdzie nie byłam. To wyjście zrobiło mi dobrze, że max. Karolina Czeska, Ty mi zrobiłaś dobrze, że max. Czemu ja od Ciebie nie ściągnęłam i zamiast zostawić to, czego już zjeść nie mogłam - wcięłam całą pizzę, która na moim talerzu została? Przez to mój żołądek mnie umiera :<

-Impreza w tramwaju to jest to, taki bounce, nawet nie trzeba samemu tańczyć.
-No, to tramwaj by Cię tańczył.

A do tego Gniezna to ja naprawdę chciałabym się wybrać. A i poleżeć na kocyku na trawie jak amerykańsko-angielscy studenci też.

woda.

2010-05-07T22:24:00.003+02:00

Zalaliśmy sąsiadów niżej. I to tak na maksa. Znaczy, nie my zalaliśmy, ale brodzik nasz. Masakra. Na szczęście sąsiad z dziewiątego piętra okazał się tak miły, że nie tylko pożyczył nam narzędzia, ale nawet sam przyszedł, ponad to, przyniósł nam jedną część do wymiany. Sądzę, że będzie się szykować coś grubszego potem, ale przynajmniej możemy się myć...

Wtorek, wtorek, wtorek, chcę już wtorek <3

lubię/nie lubię.

2010-05-04T22:53:00.004+02:00

Nie lubię tych momentów, w których kończy się coś, dzięki czemu jest mi mega dobrze. No nie lubię tego strasznie. Tego, że dobrze spędzony czas tak szybko ucieka. Tego, że muszę się wziąć w końcu do nauki. Tej tęsknoty za kimś, kogo kocham, za ludźmi, w których towarzystwie dobrze się czuję, za chwilami, w których moim największym zmartwieniem jest to, czy kota nie narobiła na wycieraczkę, bo jej nikt na dwór nie wziął.

Za to lubię te momenty, w których po wyspaniu się i generalnym poczuciu dobrze jest chociaż ciut lepiej.

Stałam się fanką tostów z białym serem i suszonym pomidorem.

Zrobiłam tartę, która się udała.

Ładnie udekorowałam tort.

Zmokłam, zmarzłam, a pomimo tego chora nie jestem.

Przeżyłam wujkowe bombardowanie pytaniami o przyszłość, miłość, małżeństwo i powagę związku.

W sobotę będzie maszyna do szycia. I deska do prasowania.

W sumie, jest nieźle, nie?

fuj.

2010-04-26T21:34:00.002+02:00

Zainspirowana postem Kasi postanowiłam także co nieco napisać o tym, co o obecnej sytuacji myślę.

Jestem zniesmaczona, wręcz obrzydzona tym, co wyrabia człowiek, za którym nigdy specjalnie nie przepadałam, co do którego nigdy nie miałam zaufania, jednak co do którego zaczęłam zmieniać zdanie po tragedii - zarówno jego osobistej, jak i narodowej. Myślałam, że słowa, słowa o możliwych zmianach na polskiej arenie politycznej, o niewykorzystywaniu symbolu (bo można już tu mówić o symbolu) Smoleńska w nadchodzących kampaniach wyborczych, to słowa uniwersalne, co do których nikt nie ma wątpliwości i których nikt nie będzie negować zarówno słowem jak i czynem. Szczególnie on.

I okazuje się, że moje nadzieje były złudne. Osoba nawołująca do spokoju, ciszy i szacunku wykorzystuje, bezczelnie, perfidnie i bez żadnych skrupułów, śmierć nie tylko głowy państwa ale także swojego własnego brata. Po co? Po to, aby prezydentem kolejnym zostać.

Cała Polska mu współczuła. Cały świat składał mu kondolencje, a on stojąc na czerwonym dywanie na Wawelu, obmyślał już dokładny plan. Brawo, nic tylko pogratulować światłego umysłu.

Chyba lepiej niż Kasia nie będę w stanie tego opisać. Nie mieści mi się to w głowie. Nie ogarniam tego swoim małym, ciemnym móżdżkiem.

Jedno wiem - dla tego pana nie mam szacunku już w ogóle. Ani odrobiny. Ani grama.

Btw - bloga Kasi polecam. Aż sama żałuję, że tak rzadko na niego zaglądałam ;)

szlag.

2010-04-25T14:35:00.005+02:00

Mam przeogromną ochotę na tłustą, smażoną kiełbachę z cebulą. Jasna cholera, jaką ja mam na to ochotę...

A na dzisiejsze ulogicznianie się ochoty nie mam zupełnej. Zapewne zaraz wezmę się za popełnienie jakiegoś kapturka. Czy skarpety na głowę.

A zapewne wyjdzie jak zwykle: będę przeglądać strony głupie, mniej głupsze i mądre, całkowicie bezmyślnie.

poweekendowo.

2010-04-19T11:28:00.003+02:00

Bo jak zwykle czas mile spędzony zlatuje za szybko.

Weekend rozpoczęty przepyszniastą malinową tartą skonsumowaną w towarzystwie frau Czesław. Tak, tarta zrobiła mój dzień, a kolczyki go poprawiły.

A potem 6 godzin w samochodzie... Pan jadący przed nami i nagle zjeżdżający na lewy pas w trakcie naszego wyprzedzania i ostatecznie lądujący w rowie obsypując nas kamieniami to zdecydowanie mało miła rzecz.

I weselicho, było mega, utwierdzam się w przekonaniu, że dzieci jednak lubię, a ich mądre teksty lubię jeszcze bardziej.

-Co to za komin?
-No... Komin.

Półtora roku :* Dziękuję, dziękuję, dziękuję :)

Chciałam tu napisać dużo, bo dużo się działo ale jakoś mi tak nie wychodzi, chyba tego za dużo, żeby to ładnie sobie pozbierać. Zabieram się dalej za stawianie czoła problemowi świadomości...

ku lepszemu.

2010-04-13T22:06:00.002+02:00

Jestem z siebie dumna. Nie daję się ponieść moim mdłym przypuszczeniom i wrażeniom. Ignoruję je totalnie, czekając na jakiś konkretny jednoznaczny fakt i sygnał. Idę ku lepszemu. W końcu.

Nie zmienia to faktu, że strach nie chce mnie opuścić. Ale dzielnie się od niego odwracam pokazując mu, jak głęboko mam go w poważaniu.

Maszyna. Niedługo. I szycie! Gdyby nie głupie panie na poczcie, być może już dzisiaj miałabym piękny, śliczniutki, nowiutki materiał...

dobrze.

2010-04-07T20:17:00.003+02:00

Niektórzy ludzie się nie zmienią. Nie ma co na to liczyć. Ale zawsze można ignorować. I tak też uczynić trzeba.

Ale, pora na zmianę tematu. Na coś weselszego. Na wzięcie się za siebie. I za górę wyimaginowanych potworasów. Zaczynam widzieć, że chyba dam radę. Jest na plus!

Przyjazd znów do Poznania sprawił mi ogromną przyjemność. Olinkowe wino tę przyjemność podwoiło - brakowało mi czegoś takiego od jakiegoś czasu. A dzisiejsze zakupy przyjemność znów podwoiły - mogłyby i potroić, gdyby buty zostały odnalezione, ale przynajmniej się cieszę z sukienki.

Niedługo będzie maszyna. I będzie szycie. Dużo szycia. Tego średniowiecznego i tego nieśredniowiecznego - mam nadzieję, że czasu starczy, biorąc pod uwagę architektoniczne ambicje i związane z nimi rozpoczęcie nauki biologiczno-matematyczno-rysunkowej. A, no i jeszcze zapomniałam, że nadal studiuję. Pomimo niewielkiej ilości zajęć. Ale jednak sesja sama się nie zda. Wykłady same na siebie nie pójdą. Damn, rozleniwiłam się.

A jutro szn <3

źle.

2010-03-28T20:06:00.002+02:00

Są chwile, kiedy myślę, że wszystko się ułoży. Że będzie dobrze. Chwile, kiedy zapominam o wszystkich moich niewydarzonych lękach, zdają się być błahe i niepotrzebne. Nie chcę być wtedy sama, tak jak to ostatnio coraz częściej się zdarza. Chcę się śmiać i skakać z radości. Chcę zrobić wszystko to, o czym zawsze marzyłam. Przestaję martwić się drobnostkami, przestaję wszystko wyolbrzymiać. Czuję się bezpiecznie, czuję, że mogę zrobić dosłownie wszystko. Czuję się lepiej, czuję, że chcę żyć.
A te chwile kończą się, kiedy Ty wyjeżdżasz. I znowu wszystko co złe powraca. I znowu czuję tę okropną pustkę. I zamykam się w mojej głowie, pełnej złych myśli, okropnie niewiarygodnych, które powoli zastępują mi rzeczywistość. Nie mogę znaleźć sobie miejsca, irytuje mnie wszystko, od głośnego śmiechu za ścianą, po ptaki za oknem. Boję się, bo nie wiem, co się ze mną dzieje. I tylko odliczam dni do momentu, w którym znowu zaświeci mi Słońce. Bo poza mną samą, tylko Ty jesteś w stanie mi pomóc...

wiosenno.

2010-03-21T19:33:00.007+01:00

Spacer pożegnaniowozimowy się udał. Cały weekend się udał. Dobrze, że dopiero jutro się kończy :*
Spotkaliśmy zająca.
Byliśmy na herbatce.
Tarta na ciepło z lodami nieziemsko dobra była.
Lody także.
Gwiazd co prawda nie było, ale za to było ciepluchno. I przede wszystkim nie padało :) A jeszcze bardziej przede wszystkim: był to spacer z Nim :*

wiosna.

2010-03-18T17:10:00.006+01:00

Czuję ją coraz bardziej :)

Ósmomarcówki też ją przeczuwają.

Niedługo powinny całkowicie zakwitnąć.

Mam niejasne wrażenie, że obie będą białe, żadna mi na różową nie wygląda.

hm.

2010-03-17T21:28:00.005+01:00

ASP + architektura? Kto wie, może się uda i Buka zostanie inżynierem :D

Pam pam pam, lubię.
Now I know, what I'm thinking what I'm feeling
What I want my life to be
Now I know how I like to make things easier
For everyone including me
I mam nadzieję, że tak. Że to będzie tym razem to, bez zastanawiania się, bez myślenia, czy to chcę robić w życiu, czy może co innego.

nic czy coś?

2010-03-15T16:19:00.006+01:00

Mam wrażenie, że ta cała otoczka szczęścia budowana przeze mnie od dawna to czysta iluzja. Czyste pozory. Takie życie, jakie sobie zawsze wyobrażałam, nie istnieje najwyraźniej. I nie wiem, gdzie leży problem, tam, czy tu. A nawet jeśli się już dowiem, to niczego to nie zmieni. Chyba znów nie potrafię się odnaleźć. Czas na powrót do starej skorupy?

[Błagam, żeby to nie było prawdą, żeby to było tylko przywidzeniem spowodowanym gorszym samopoczuciem i zmęczeniem]

I tylko Ty jesteś jedynym Pewnikiem w tym całym chaosie :*

To chyba zbyt pochopne. Aż tak źle chyba nie jest. Tylko to głupie chyba...

dziaberlak.

2010-03-11T08:30:00.002+01:00

Bzdrężyło. Szłapy maślizgajne
Bujowierciły w gargazonach
Tubylerczykom spełły fajle,
Humpel wyświchnął ponad.

"Dziaberlak tuż, więc trwóż się, trwóż!
I szykuj, synu, długi nóż!
Z nim ptak Dzióbdziób i słychać tup
Pazurnych Kociłapów stóp!"

On ujał w dłoń zadzierżny miecz.
Chłystnego wroga ścigał precz,
Aż utrudzony zdysznie siadł
Pod wielkim drzewem Dziaodziad.

A gdy w przcupie zmyślnym trwał,
Od chąszczwy lasu pędzi w cwał,
Garumfifując, smocząc skry,
Dziaberlak arcydzicznie zły!

I raz! I dwa! I cup! I łup!
Zadzierżny miecz – bezłebski trup!
Lecz furda trup, gdy trupem łeb!
Więc łaps za łeb! I galump w step!

"Dziaberlak zgłowion? Strupion? Padł?
Pójdź w me ramiona, boś ty chwat!
O, świętny dzień! Hurra! Hip hip!
Tralala bum cyk cyk!"

Bzdrężyło. Szłapy maślizgajne
Bujowierciły w gargazonach
Tubylerczykom spełły fajle,
Humpel wyświchnął ponad.

Czytając wszystkie polskie przekłady 'Jabberwocky'ego' Lewisa Carolla stwierdzam, że jednak ten Jolanty Kozak, który był tym znajdującym się w moim wydaniu książki - jest jednak najlepszy.

Tak, byłam na Alicji w Krainie Czarów. Film podobał mi się niezmiernie. Alicji w Krainie Czarów nie czytałam, jednak czytałam Alicję po tamtej stronie lustra. I film był równie podobnie klimatyczny co książka, może tylko mniej zawiły. Aż mi się chce przeczytać ją po raz kolejny. I Krainę Czarów też zamierzam, co by sobie porównać. Kot z Cheshire, Biała Królowa i Bandersnatch byli przemega :D

Dzisiaj do szna <3

galaretka.

2010-03-07T21:03:00.009+01:00

Olinkowa tęczowa galaretka z bitą śmietaną zrobiła mój dzień <3.

Niektórzy ludzie są z natury głupi. I jakby się nie starać, czy jest się miłym i kochanym, czy odpychającym i grubiańskim - niektórzy nadal będą głupi, ich zachowanie będzie totalnie irracjonalne, zaprzepaszczą wszystkie szanse na w miarę spokojne porozumienie. Żal mi takich ludzi, naprawdę żal...

Szczęście jest już pełne. Wystarczy przypomnieć sobie o pewnych rzeczach, które w natłoku wydarzeń oraz spraw ważnych i ważniejszych, zostały zapomniane. Ponowne odkrycie tego, co sprawia ogromną przyjemność i jest wielce interesujące, jest bardzo pozytywnym uczuciem. Dzięki temu można zająć się tym z o wiele większą radością. Dzięki Ci, że miałeś w tym część udziału, bez Ciebie nie dałabym rady :*

beztytułowo.

2010-03-02T23:43:00.002+01:00

Jest chyba lepiej niż myślałam, że będzie. Jednak, jak to już z takimi rzeczami bywa, lepiej się przespać z tym wszystkim, pomyśleć tysiąc razy, zanim wyciągnie się jakiekolwiek wnioski, przeczekać, aż emocje opadną, dopiero wtedy cokolwiek na ten temat pisać/mówić. Szkoda tylko, że dopiero teraz to jest takie oczywiste, a nie było wcześniej. Każdy popełnia błędy. Obym ze swoich wyciągnęła wnioski.

Z rzeczy bardziej ważkich: jednak prąd stały/prąd zmienny mi się podoba. Trzeba się wsłuchać, żeby duszę Lao Che wyłapać. A ona siedzi w tych kawałkach w procentach stu. W kompletnie czymś innym słychać ich. Że to oni. Pomijając oczywiście głos Spiętego.

prąd stały/prąd zmienny.

2010-03-01T22:53:00.002+01:00

Hm, hm, hm. Nie wiem, czego się po tym spodziewałam. Gospel to to oni nie przebili. Ani nie lubię, ani lubię. Dziwne to. Aż ZA chaotyczne. Coś dla mnie może być za chaotyczne? o.O (Ach tak. 40letni doktorant nie potrafiący wygenerować z siebie składnego zdania.) Ale wracając do sedna (jest jakieś?), płyta trzyma poziom ale czegoś brak. Jak znajdę to coś brakujące, to wtedy o tym dam znać. No. A chodzi o nowe wypociny Lao Che. Koncert, koncert, koncert!

A weekend był świetny. Grill był mega. Ludzie byli mega. Jedzenie było za mega i muszę zacząć od nowa. Hmpf.

[Ej, i jest dobrze, tak? Dobrze mimo wszystko? Przepraszam za złe słowa. Tak wyszło. Ale jest dobrze. Naprawdę. Wierzę w to, wiesz? Mimo tego, że wygląda, że jest inaczej. Jak będę mocno wierzyć, to tak się stanie. Tylko mi się w główce wszystko poukłada, a czuję, że już blisko. Że moje myśli wychodzą na prostą. Dziękuję. Za wszystkie wspaniałe i dobre rzeczy, dziękuję :*]

Jutro będzie ciężki dzień dla mojej psychiki. Ostatnio jest ich sporo. Osobo z Pokoju Na Przeciwko, ja mam wielką nadzieję, że Twoja teoria granicy między dwoma Koreami się sprawdzi. Ja mam wielce ogromną nadzieję, że tak będzie. Bo jak nie, to... To ja zadzwonię z pokoju obok i poproszę o pomoc.

-Napijemy się piwa?
-Muwahahahaha <łyk piwa>
Kocham Was, wiecie?

Chyba najlepsze z całej płyty.

heinrich.

2010-02-27T11:31:00.003+01:00

Opera, opera i po operze. Wrażenia mieszane. Na owacje na stojąco to to nie zasługiwało, to pewne. A odtwórca głównej roli nie zasługiwał na owacje w ogóle. Umieć czysto śpiewać to jedno, a mieć głos to drugie. Nie mówiąc już o czystko wizualnych aspektach. Za to pokłony dla Elżbiety, Wenus i ojca Elżbiety.
Patrząc na średni wiek widzów, to bardzo bardzo zaniżaliśmy średnią.

A zaraz grill!

sernik.

2010-02-26T01:23:00.002+01:00

Zrobiłam sernik. W sumie wyszedł bardziej omletowaty niż sernikowaty, ale i tak daje radę.

Wiosna! Wiosna! Wiosna! Oby pogoda się utrzymała. Aż energia rozpiera :) Mylona z agresją, no ale bywa.

I mówi się pobite gary, a nie pomylone gary, prawda?

alcoholless.

2010-02-25T00:58:00.003+01:00

"Bez alkoholu też można się bawić!"

Złota maksyma wypowiedziana przez nie pamiętam kogo ostatniego wieczora :)
Idąc z wykładu na przystanek miałam nadzieję, że ktoś rzuci hasło: idziemy gdzieś. Hasło rzucone zostało. Na kawę i ciastko. Początkowo nie wierzyłam. Ale jako że ludzie mają to do siebie, że zaskakiwać potrafią, słowo stało się czynem. I poszliśmy. Było ciasno, było duszno, ale jak zwykle było przemega :D

Kartezjusz to lisz. A pingwiny opanują kiedyś świat.

I kolejny raz stwierdzam, że nocne powroty prawie na piechotę są, przy sprzyjających warunkach pogodowych, przyjemne całkiem. A zimno nie było. A i architektoniczna osobliwość pokazana mi została. I kolejne dwa filmy dołączają do mojej kolekcji zapamiętać-i-obejrzeć. Tylko, że tytuły mi już zdążyły umknąć.

Ludzie kochani, jak ja Was kocham :D

Ach, no i jestem z siebie megadumna. Oparłam się pokusie zamówienia czekolady bądź ciasta. A to już jest COŚ.

ja się tak nie bawię.

2010-02-24T11:10:00.000+01:00

Co to ma w ogóle być?! Śnieg?! Napadało w nocy tak, że mogę się pożegnać z lżejszą kurtką i butami. A było już tak pięknie. A było już tak sucho, było widać trawkę, było ciepło. Veto, nie zgadzam się! Pobite gary :<

niepewność.

2010-02-23T19:47:00.002+01:00

Każda chwila jest dobra
Każda chwila jest dobra
Więc
Czego się boisz
Czego się boję
Kiedy sięgnę po dłoń
Nie pojawi się płetwa
Ewolucja w sercu nie gra roli
Pozwól mi w swoim ciele siedzieć
W tą dziwną geometrię grać
Naucz mnie jak siać wiatr
I zbierać burze
Kosić róże
Jedną ręką
jak bez żalu, bez żalu, bez żalu
ulubione miejsce mam
niepewności słodki stan

Tekst nie mój oczywiście. Gaby Kulki to jest. Pomogła mi ta pani, nooo. No pomogła. Czego ja się boję? Przecież jest dobrze, pomimo ulotnych, tymczasowych niepewności. W sumie dzięki nim, to się bardziej cieszę, kiedy się widzimy.

A grill do skutku dojdzie w tę sobotę. Zamiast tego były naleśniki. Przepyszne. Brawa zarówno dla Oli, jak i Artura!

Dooooobrze jest :)

kombinat.

2010-02-19T23:12:00.000+01:00

Miło jest to obejrzeć po latach paru, w dodatku z Kimś. Przeżyć to jeszcze raz, w zupełności inaczej niż kiedyś. W dodatku nie mam pojęcia, jak to przeżyłam. A może bardziej Przeżyłam. Mimo tego, że tekst niewyrafinowanie symboliczny, z prostym, łatwym do wygrzebania drugim dnem. Ale pięknie prawdziwy, zresztą, jak każdy Republiki. A pan Studniak swoim głosem i twarzą pod koniec rozlatuje mnie na małe kawałeczki i składa z powrotem na nowo. Szkoda jednak wielka, że wycięli ostatnie parę sekund, w których to światło gaśnie i jeden biały reflektor oświetla puste miejsce, w którym za klawiszami stać powinien Grzesiu, ten cudowny Grzesiu, który już nigdy za nimi nie stanie. Zespół odszedł w wielkim stylu.

Już zdecydowanie wiem, że w przyszłym tygodniu będą akwarelki.

Cały koncert polecam. Calusieńki.

bzzzt.

2010-02-19T19:12:00.000+01:00

Jak jest miło, to czas leci za szybko.
Dziś być może kino na Śmiałego. Edgar pozdrawia.
A jutro gryl. Najprawdopodobniej. Tylko trzeba go kupić. I bardzo ciepło się ubrać.

A w przyszłym tygodniu Wagner. I akwarele. Mam nadzieję.

posen.

2010-02-13T20:24:00.000+01:00

Widok Bojlera z przeogromnym uśmiechem na ryjku jest bardzo, ale to bardzo optymistycznym widokiem. A potem widok kasjerki z chacie polskiej, która na sam jego widok pizgać zaczyna - bezcenne. W końcu Bojler jest promyczkiem wesołego słoneczka w ponurej, szarej egzystencji pań z chaty polskiej.

Jak dobrze być w Poznaniu, na Śmiałego :)

plan.

2010-02-11T22:41:00.000+01:00

Parafrazując Idę: czuję się spełniona po zarejestrowaniu dwóch osób na plan idealny i plan prawie prawie prawie idealny (no bo tylko jedna grupa inna niż powinna). Ale czuję wypełniające mnie uczucie przeszczęścia na myśl, że piątek wolny. A poczucie przeszczęścia wzmaga się na myśl, że za 2 dni będę sobie siedzieć na Śmiałego w towarzystwie Śmiałych i to mi robi dobrze. A przeszczęście wzmaga się, kiedy pomyślę, że w niedzielę do Śmiałych dołączy Artur, i to na tydzień, i to już w ogóle mega jest.

Wzięło mnie jakoś na szycie. Muszę zrobić COŚ. Nie wiem co, cokolwiek. Tylko maszyny brak, trzeba będzie się rozejrzeć, bo tej z domu zabrać nie pozwolą :<

ma fleur.

2010-02-10T19:58:00.000+01:00

Dzisiejszy dzień i melancholijny nastrój sponsoruje The Cinematic Orchestra.
Tęskno się na Śmiałego robi.

Bukaloo: w ogóle, to mi tak dziko bez Was.

Pchieła: mi też. przyzwyczaiłam się. i strasznie tęsknię!

B: noooooooo

P: tu w domu jest tak hmm... spokojnie. a ze śmiałymi ciągle coś się dzieje i w ogole... ;)
to mieszkanie to chyba jedna z najlepszych rzeczy, jakie mnie w życiu spotkały :)

B: no mnie chyba też :D

P: no i bangla :D

Przeogromnie mnie takie dialogi i takie jednomyślenie cieszy. Przeogromnie.

A u babeczki znalazłam coś, co by mi bardzo odpowiadało w mojej już przyszłej, prywatnej sypialni. Mianowicie TO. Niekoniecznie takie kolory, ale koncept boski. Idea oddzielenia miejsca do spania od reszty pokoju zawsze mnie intrygowała.

mandarynki.

2010-02-05T21:06:00.000+01:00

Nigdy nie jedzcie mandarynek po spożyciu jakowegoś leku. Może się skończyć tym, że zjecie mandarynkę, która już rozpoczęła proces fermentacji. A skutki tego bywają opłakane. W moim przypadku były. Zgon całodzienny zapewniony.

Maruda, maruda, maruda. I obrażalski (piszę to na życzenie wyżej wymienionego!). Ale jest cudowanie, tak czy siak :*

A moja kota śpiewa i gada.
Mamamuuuu!
Mały!
Mało!
Mała!

I egzamin zdany na 4. Czyli oficjalnie - sesjo, żegnaj!

Śmiali, brakuje mi tu Was. Sniff. Jest tak cicho, pomimo małego przedszkola, które aktualnie stacjonuje w moim domu.

kogni, piłki i cynamon.

2010-02-01T22:18:00.000+01:00

Jutrzejszy egzamin jawi mi się w bardzo niewiadomych barwach. Czytając wykłady, myślę - ok, jest dobrze, rozumiem to, materiał ciekawy i przyjemny. Próbując sobie przypomnieć, co przeczytałam, myślę - cholera, niby wszystko wiem, ale konkretnie nic na ten temat nie powiem. Pojawia się lekki niepokój, jednak szybko dusi go myśl, że przecież to dopiero początek nauki, jest dobrze. Czytając zagadnienia, myślę - no jest ok, coś tam z tych wykładów pamiętam, tam było tak, tu było tak. Dzisiaj rano - panika. No bo pod kopułą dużo, a jak przyjdzie co do czego - pustka. Teraz, po kolejnym przejrzeniu wykładów i zagadnień czuję spokój. Ciekawa tylko jestem, co to jutro będzie.

Fejsbuk i fejsbukowe majnddżolt gejms są rzeczą bardzo uzależniającą. Jednak wygrałam z pokusą i w Combine zagrałam dzisiaj tylko JEDEN RAZ! Wpiszę to do mojego kącika sukcesów mniejszych i większych.

Wczoraj na Śmiałego było cynamonowo. Pchieła piekła pierniczki i ciasteczka cynamonowe (tak, Bojler, to były dwie inne rzeczy!). Jeszcze w nocy pachniało cynamonem. W ogóle, to ja Was bardzo lubię, Śmiali, bardzo :)

No i nie wiem, tamto mnie powoli przestaje ruszać. Coraz słabsze jest to uczucie duszności-złości w klatce piersiowej. To dobrze, bo to znaczy, że potrafię już sobie z owymi rzeczami dość dobrze radzić. To źle, bo po pewnym czasie może dojść u mnie do poważnej znieczulicy empatycznej. Jednak chyba bardziej bliższe rzeczywistości jest to pierwsze wyjście. Tak to już bywa - każdy dostaje to, na co sobie zapracował. Sam. Tak, tak oto chyba z problemu ekspandującego, stało się to problemem uwierającym. I tego uwierania powoli się pozbywam.

Na koniec coś, czym jaram się bezustannie od dni paru. Mianowicie jeden, jedyny, przenajboższy, jedyny w swoim rodzaju, wspaniały: Dawid Bowie!

no i jest.

2010-02-01T01:44:00.000+01:00

Pisak od tabletu okazał się być tam, gdzie się spodziewałam, lecz ślepam. Nie lubiem gimgshopa, bo się zacina przy opcji, której bardzo potrzebowałam. Więc zadowalam się tym oto nowym bannerem, który w sumie chyba wyszedł lepiej, niż koncepcja przewidywała.

Bojler wchodzący do mojego pokoju w Wojcieszkowych bokserkach na spodniach, Pchlich majtkach na głowie i moich skarpetkach w krówkę na łapach to generalnie bardzo pozytywnie nastrajające zjawisko. Dziwne nie, zdążyłam się przyzwyczaić. Mam tylko nadzieję, że moich majtek na głowie nosił nie będzie. A jak będzie, to postaram się zrobić zdjęcie, co by cały świat widział, że egzystencja na Śmiałego do łatwych nie należy ;)

Mimo wszelkich przeciwności losu, jest dobrze.

albo i nie.

2010-01-31T14:13:00.000+01:00

A, tak w ogóle: to czym się przejmować? Sama ze swoim sumieniem czuję się dobrze. Uważam, że zrobiłam chyba wszystko, co było możliwe. Chyba czas zacząć przejmować się tym wszystkim w mniejszym stopniu.

I w ogóle: Śmiali, dzięki Wam :) Takich pozytywnych ludzi to ja dawno nie poznałam. Pcheło, Twoje pierniczki i 'ziiiiuuuumy' robią mój dzień. Bojler, Wojcieszek - no po prostu 'it's siku time!'.

A Mojemu Panu dziękuję za całokształt, skoro już przy tym jesteśmy :* To zbyt oczywista sprawa, żeby dalej ją opisywać :)

A moim studiom dziękuję za to, że są, i że są wspaniałe i pozwalają mi poszerzyć moje horyzonty ;)

ta.

2010-01-31T13:59:00.000+01:00

To ja już chyba wolę moją ambiwalencję. Ta. Bo to uczucie w klatce piersiowej, które mam w chwili obecnej jest jeszcze bardziej niefajne, niż tamto sprzed kilku dni. I teraz nastąpiło przesunięcie na linii 'zależy - nie zależy' w stronę tego drugiego. Przykre. Patetyczne. Żałosne też.

Zapamiętać: nie próbować wykazywać dobrych chęci, bo generalnie i tak zostanie to albo zignorowane, albo odczytane na własną modłę.

ambiwalentnie.

2010-01-30T00:26:00.000+01:00

Uczucie ambiwalencji fajne nie jest. Och tak, to takie wyszukane, inteligentne słowo. Jego znaczenie jest tak oryginalne, modnie jest być ambiwalentnym. Ale to prawdziwe uczucie nie jest miłe. Jest tragiczne. Jak można odczuwać tak skrajne emocje wobec jednej osoby? No można. Bo ja, cholera jasna, czasu potrzebuję. Dzwonienie to nie był dobry pomysł, nie był, dla mnie w szczególności. Bo to przykre, chcieć powiedzieć coś radośnie i szczerze, a z drugiej strony czuć dystans. Taki, że naprawdę nie wiadomo, co powiedzieć. Jak powiedzieć. I w ogóle czy powiedzieć. I na głos też przygotowana nie byłam. W ogóle na to nieprzygotowana byłam. Ale gdybym odmówiła, to by było, że mam złe intencje, albo w ogóle ich nie mam. A je mam. Są cholernie duże, cholernie szczere. Tylko jeszcze nie czas na mnie, bo tak naprawdę to niczego sobie nie poukładałam. Bo to się tak wydaje, że jest świetnie, że jest wesoło, cud, miód i orzeszki. Ale nie jest tak do końca, bo jednak czegoś, co było, a czego pewnie już nie będzie, brakuje. Cholernie brakuje.

To jest cholernie niesprawiedliwe, że tak się między ludźmi miesza. I to bardzo. A to wszystko przez parę słów, parę niedopowiedzeń, parę błędów. I to też mi się nie podoba.

Chyba problemem jest tu niezdolność do wyrażania uczuć. Taka kaleka emocjonalna ze mnie. W każdej sytuacji, bo poza ambiwalencją w stosunku do osoby pewnej, to prawie spieprzyłam najważniejszą sprawę w moim życiu. I to mi się cholernie nie podoba.

Tej cholery jest tu za dużo. I to też mi się nie podoba.

Ej, tak na marginesie. To dzięki Ci, Osobo z Drugiego Pokoju. Za (świadome bądź nie) powstrzymanie mnie od zniszczenia swojej psychiki.

Amen.

jutro :)

2009-04-13T22:38:00.000+02:00

Jutro Rudobrody przyjeżdża :) Niby nie widzieliśmy się krócej niż trzy tygodnie, ale kombinujemy, jakby tu zrobić, żeby przyjechał jak najwcześniej. Tu nie pasuje, bo godzinę na przesiadkę, tu też nie, bo długo jedzie... Niby różnica dwóch godzin, czy nawet 10 minut, co w porównaniu z jednym dniem, czy tymi trzema tygodniami jest w sumie małym wycinkiem czasu, ale chcemy wyrwać go jak najwięcej. Te kilka minut przebywania razem więcej staje się chyba dla nas czymś ważniejszym i nawet dłuższym niż jeden tydzień bez siebie. Jakie czas płata figle... Możemy jakoś wytrzymać nawet miesiąc nie widząc siebie, ale jeśli mamy się widzieć o godzinę, czy dzień krócej, to wariujemy.
I sześć dni razem... To prawie tydzień. Tak długo chyba jeszcze nie było!

dlaczego?

2009-04-09T22:58:00.000+02:00

Dlaczego ranimy? I to nawet (a może szczególnie) tych, których najbardziej kochamy. To jest przerażające, ta świadomość, że w człowieku zawsze znajdą się jakieś pokłady złośliwości i egoizmu, które każą mu dopiec, zranić najbliższą osobę - tylko po to, aby pokazać, że się JEST, krzyknąć: 'JA tu jestem! Jestem najważniejszy! A niedobry TY ranisz mnie, bo JA roję sobie jakieś problemy i to TWOJA wina!'. Mimo tego, że ta druga osoba, kompletnie niewinna, nie zrobiła absolutnie niczego, aby zasłużyć sobie na złość i pogardę. Pogardzanym powinien być właśnie ten człowiek, który z powodu jakiegoś kaprysu, chwili absurdalnej złości, próbuje przelać swoje niezadowolenie na tę drugą osobę. Ale druga osoba znosi to dzielnie. W imię czego? W imię wyższego uczucia. Jeśli człowiek ma w sobie jednak jakieś skrawki człowieczeństwa, odwagi i samokrytyki - przyzna się do błędu i przeprosi. Bo jest głupim, nic nie znaczącym stworzeniem, które, niestety, dopiero po pewnym czasie, zauważa swoje głupie postępowanie. Dlatego przeprasza. Bo od drugiej osoby dostało najwspanialszy dar, jaki mozna dostać - zrozumienie, przywiązanie, ciepło. Uczucie. I obiecuje poprawę. Tym razem nie 'postara się, bo to przecież taaakie trudne, żeby się zmienić'. Ale poprawi się. Bo ma dla kogo :)

na dobry początek.

2009-04-09T22:57:00.000+02:00

Bo początek musi być. Blog powstał po to, abym mogła gdziekolwiek uzewnętrznić swoje pseudo-literackie wypociny na temat codzienności i wszystkich odcieni szarości z nią związanych, czyli robię to, co inni: piszę. O sobie, o swoim życiu, rzeczy zmyślone, rzeczy prawdziwe, ważne i nieważne. Miłej (?) lektury.